Αντιστρόφως ανάλογη φορολόγηση (repost)

Η κυρία Σοφία, 47 ετών και μητέρα τριών κοριτσιών, που κατέβηκε στη διαδήλωση με πλακάτ στον λαιμό, ανέλαβε να συνοψίσει γιατί η κυβέρνηση της χώρας έχει τα μαύρα της τα χάλια:

«Τα κορίτσια μου πάνε σε ιδιωτικό σχολείο και τα πάμε μόνο σε ιδιώτες γιατρούς. Γιατί εγώ να πληρώνω φόρους για το παιδί του διπλανού που δεν έχει λεφτά; Εγώ αγωνίζομαι για τα δικά μου παιδιά».

Κι όπως ανέγραφε το πλακάτ της κορούλας της δίπλα: «Καταλάβατε ή θέλετε να κάνω και κακάκια;»

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Και πριν από λίγα χρόνια, είχα σκεφτεί να κάτσω να γράψω μια τρολιά, υποδυόμενος του χαρακτήρα κάποιου Μπάμπη, και να υπερασπιστώ μια ιδέα που, στο φτωχό μου το μυαλό, φάνταζε εξωπραγματική. Την αντιστρόφως ανάλογη φορολόγηση.

Το ότι για την κυρία παραπάνω αυτό μοιάζει με λογική σκέψη, κοντεύει να με τρομάξει.

Από τα αρχεία λοιπόν, «Αντιστρόφως ανάλογη φορολόγηση, η μόνη δίκαιη». Όπως δημοσιεύθηκε πριν από 3 χρόνια.


 

Έχει γίνει φανερό πλέον, στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης που περνάμε, πως ένας από τους κυριότερους ανασταλτικούς για την ανάπτυξη της οικονομίας παράγοντες, είναι η δομή του φορολογικού συστήματος. Για να ξεκολλήσει η οικονομία από την ύφεση, είναι απαραίτητη μια ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση κι αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από την αντιστρόφως ανάλογη φορολόγηση, η οποία είναι και η πιο δίκαιη.

Ας είμαστε ειλικρινής: το σύστημα της προοδευτικής φορολόγησης ήταν πάντα προβληματικό. Πρώτο και κύριο πρόβλημα, αποτελεί σαφέστατα αντικίνητρο στην ανάπτυξη καθώς, ουσιαστικά, τιμωρεί τα άτομα τα οποία βγάζουν περισσότερα, με άλλα λόγια, εκείνους δίνουν ώθηση στην οικονομία· για ποιο λόγο να βγάλεις περισσότερα, αν είναι το κράτος να σου παίρνει ακόμα περισσότερα από αυτά;

Το δεύτερο πρόβλημα, είναι αυτό του περιορισμού της φορολογικής βάσης. Ο θεσμός του αφορολόγητου ο οποίος, ας μην κρυβόμαστε, χρησιμοποιήθηκε και για ψηφοθηρικούς σκοπούς, μας έχει οδηγήσει, ούτε λίγο ούτε πολύ, σε μια κατάσταση όπου το 55% των ελλήνων φορολογουμένων, είναι φορολογούμενοι μόνο στα λόγια, αφού δεν πληρώνουν κανένα φόρο.

Είναι καιρός η κυβέρνηση και οι πολίτες να ξεπεράσουν αγκυλώσεις του παρελθόντος, (οι οποίες οφείλονται σε μεγάλο μέρος στην ιδεολογική επικράτηση της αριστεράς) και να περάσουν σε ένα πραγματικά δίκαιο φορολογικό σύστημα, σύμφωνο με τις απαιτήσεις της εποχής. Κι αυτό το σύστημα δεν είναι άλλο, από αυτό της αναστρόφως προοδευτικής φορολόγησης.

Τι θα προβλέπει αυτό το σύστημα; Εν συντομία, όσο περισσότερα βγάζεις, τόσο χαμηλότερο συντελεστή φορολόγησης έχεις. Αυτή η απλή αρχή, λύνει δύο τεράστια προβλήματα.

Πρώτον, δίνει κίνητρο στους φορολογούμενους να αυξήσουν τα εισοδήματά τους, αφού, όσο περισσότερα βγάζουν, τόσο λιγότερο θα φορολογούνται.

Ωστόσο, το ακόμα καλύτερο, είναι πως καταργεί το κίνητρο της φοροδιαφυγής. Άλλωστε, οι φορολογούμενοι για ποιο λόγο φοροδιαφεύγουν; Για να πληρώσουν λιγότερα. Με το παραπάνω σύστημα, το κίνητρο εξαλείφεται κι είναι προς το συμφέρον του φορολογούμενου να δηλώσει όσο το δυνατόν υψηλότερο εισόδημα.

Αφορολόγητο δε θα υπάρχει. Πολύ απλά, μπορούμε να πούμε πως το εισόδημα πάνω από το 1 εκ. ευρώ, δε θα φορολογείται. Αυτό κατ’ επέκταση σημαίνει πως τίθεται για πρώτη φορά ένα ανώτατο ποσό φόρου το οποίο θα μπορεί να πληρώσει ένας φορολογούμενος. Αν δηλ. το άθροισμα των φόρων μέχρι το εκατομμύριο είναι, ας πούμε 200.000 ευρώ, αυτό θα είναι και το ανώτατο ποσό το οποίο θα μπορεί να πληρώσει κανείς. Κι ας έχει βγάλει είτε ένα εκατομμύριο, είτε διακόσια. Όχι μόνο το καλύτερο κίνητρο για ανάπτυξη, αλλά και λιγότερη δουλειά για τους υπαλλήλους στις εφορίες!

Θα πρέπει βεβαίως να σημειώσουμε τη μεγάλη δικαιοσύνη την οποία παρουσιάζει αυτό το σύστημα: η συνεισφορά του καθενός στον κοινό κορβανά, τείνει να ισοδυναμεί με τα οφέλη που αντλεί από το κράτος. Διότι, τα υψηλότερα εισοδήματα, όπως ξέρουμε, δε χρησιμοποιούν σχεδόν καθόλου τις κρατικές υπηρεσίες: πηγαίνουν σε ιδιωτικά νοσοκομεία, ιδιωτικά σχολεία, γενικότερα δεν επιβαρύνουν το κράτος. Το κράτος το επιβαρύνουν κυρίως οι χαμηλότερες τάξεις, οι οποίες, στο νέο αυτό σύστημα, καλούνται να καλύψουν το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων του.

Θα ήταν ακόμα πιο δίκαιο, η διεύρυνση της φορολογικής βάσης να διευρυνθεί και στα ανήλικα μέλη της κοινωνίας. Φυσικά, δε γίνεται να φορολογήσουμε μέλη της κοινωνίας τα οποία δεν μπορούν να έχουν εισοδήματα και, μόνο ένας τρελός θα μπορούσε να βάλει φόρο στα νεογέννητα. Αλλά, από τη στιγμή που, όποιος κάνει παιδιά επιβαρύνει περισσότερο το σύστημα, θα ήταν σωστό και δίκαιο να επιβληθεί η αντίστοιχη αύξηση φόρου, αναλόγως με τα τέκνα του καθενός.

Με όλα όσα περιγράφηκαν, η φορολογική βάση θα έχει διευρυνθεί στο μέγιστο δυνατό, καθένας θα συνεισφέρει στο σύστημα σύμφωνα με την επιβάρυνση την οποία επιφέρει και, συνολικά, θα έχουμε ένα απλό και δίκαιο φορολογικό σύστημα.

ΥΓ. Όποιος μπερδεύτηκε, ας προσέξει καλύτερα ποιο είναι το link της σελίδας (εκεί που γράφετε τη διεύθυνση ντε…) Σημ. repost, το λινκ της σελίδας έγραφε «do-it-like-babis»

Advertisements

Ενάντια στην Επιστήμη

Όπου με το καλημέρα ξεκινάνε τα προβλήματα αγαπητέ μου αναγνώστη.

Διότι έτσι όπως μας έχει πιάσει να αντιγράφουμε τα πάντα από τις ΗΠΑ, έχουμε αρχίσει και στην Ελλάδα να πηγαίνουμε με το αγγλοσαξωνικό σύστημα, κατά το οποίο ως Επιστήμες νοούνται μόνο οι θετικές.

Μικρή παρένθεση, σύμφωνα με αυτό το σύστημα, εκτός από τις Επιστήμες, έχουμε τις Τέχνες: τις Καλές Τέχνες (ως γνωστόν) τις Ελεύθερες Τέχνες (αυτό που αναγνωρίζουμε ως Liberal Arts, αυτές που όταν κάνεις μεταπτυχιακό παίρνεις μετά Master of Arts, τι να κάνουμε πρέπει να τα περιγράφουμε αμερικάνικα για να καταλαβαινόμαστε) και, τέλος της Βάναυσες Τέχνες, τύπου μάθε τέχνη κι άσ’την, δηλαδή την τέχνη του μαραγκού, του υδραυλικού, γενικώς τον τεχνίτη που λέγαμε κάποτε.

Όπου, αγαπητέ μου αναγνώση, για να συνεχίσω στο θέμα μας, η κατάσταση είναι απελπιστική διότι οι επιστήμονες (οι θετικοί ντε) έχουν παραθρασύνει από την περιρρέουσα αμερικανιά και νομίζουν πως μόνο αυτοί κατέχουν τη Γνώση (λες και, ας πούμε, ο ιστορικός δεν ξέρει τίποτα) και γενικότερα το πράγμα κατρακυλά σε μια ποδοσφαιροποίηση, Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός ένα πράγμα, όπου ο αντίπαλος πρέπει να εκμηδενιστεί, δεν πρέπει να υπάρχει.

Οποιοσδήποτε δηλαδή ψάξει λίγο, θα δει πως το Φουμπού είναι γεμάτο από σελίδες «Γουστάρω επιστήμη», «Πόσο γαμάτη είναι η Επιστήμη», «Επιστήμη über alles» και τα συμπαρομαρτούντα. Πολύ περισσότερες από σελίδες αφιερωμένες στην Ιστορία ή την Αρχαιολογία.

Θα μου πεις, είναι κακό αυτό; Εντάξει, το να ασχολείται ο κόσμος με τις θετικές επιστήμες σίγουρα δεν το λες κακό.

Κακό αρχίζει και γίνεται από τη στιγμή που οι Θετικές Επιστήμες μας πρήζουν στο ατενσιονχοριλίκι, που θέλουν την αποκλειστικότητα της προσοχής μας. Και δώσ’του καμπάνιες να ασχοληθούν ακόμα περισσότερο τα παιδιά με την Θετική Επιστήμη, και δώσ’του κλάμα γιατί πρέπει να μπει ακόμα περισσότερη Θετική Επιστήμη στα σχολεία, και δώσ’του να μπουν και προγράμματα Θετικής Επιστήμης στην τηλεόραση, εεεεεεεε νισάφι πια!

Θέλω να πω κάτι τελείως αντίθετο.

ΣΙΓΑ ΤΑ ΑΥΓΑ. Η Θετική Επιστήμη είναι υπερεκτιμημένη.

Γίνομαι υπερβολικός;

Ας το δούμε.

Πρώτον, η Θετική Επιστήμη είναι εύκολη. Κι ένα παιδί μπορεί να διαπρέψει σε αυτήν. Αφού τα παιδιά-θαύματα των Μαθηματικών είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Αντίθετα, έχετε δει ποτέ σας, π.χ. παιδί-θαύμα της Αρχαιολογίας;

Δεύτερον, η Θετική Επιστήμη μπορεί να μας μαθαίνει για το πως λειτουργεί ο κόσμος. Ωστόσο, είτε γνωρίζεις, είτε αγνοείς την ύπαρξή του, ο νόμος της βαρύτητας εξακολουθεί να λειτουργεί το ίδιο. Για να πάρουμε, ας πούμε, την Αγωγή του Πολίτη (ούτε καν επιστήμη βασικές γνώσες Πολιτικής Επιστήμης και Νομικής): όταν δεν ξέρεις τα βασικκά για το πως λειτουργεί το κράτος στο οποίο ζεις, το κράτος αρχίζει να λειτουργεί χειρότερα. Αν αμφιβάλετε, ρίξτε μια ματιά γύρω σας.

Θα μου πειτε, η Θετική Επιστήμη μας ανεβάζει το επίπεδο της ζωής. Χμ, για να το δούμε αυτό…

Η Αρχαία Ελλάδα βγήκε από τη σκοτεινή εποχή με τις Θετικές Επιστήμες. Ο Χρυσός Αιώνας κι η ακμή της αρχαιότητας έρχονται μόνο αφού οι Έλληνες έχουν εφεύρει τη Φιλοσοφία.

Κατόπιν ξεχάστηκαν και τα δύο και οι Θετικές Επιστήμες θα γνωρίζουν μια καινούργια ακμή κατά την Αναγέννηση. Η οποία Αναγέννηση, αντίθετα με τα όσα νομίζουμε, ήταν μια πολύ σκληρή εποχή, με την κορύφωση της Ιεράς Εξέτασης και τη φεουδαρχία να δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο. Όταν όμως οι άνθρωποι άρχισαν και πάλι να ασχολούνται με τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες, τη Φιλοσοφία, την Πολιτική Επιστήμη κλπ. έχουμε το Διαφωτισμό, ο οποίος, μέσα σε λίγες δεκαετίες, έφερε την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε μια πραγματική επανάσταση στις Θετικές Επιστήμες. Προέκυψαν άλματα στην Πυρηνική Τεχνολογία, εφευρέθηκαν οι υπολογιστές, έγιναν άλματα στην Ιατρική (ουπς). Όταν όμως ο κόσμος για ένα σύντομο διάστημα άρχισε να το ρίχνει στις ανθρωπιστικές επιστήμες, είχαμε τη Χρυσή Εποχή των δεκαετιών 50-60, τη γέννηση της Ροκ Μουσικής και το καλοκαίρι της Αγάπης του 1968.

Τι ανεβάζει λοιπόν πραγματικά το επίπεδο της ζωής μας;

Κι επειδή, εντάξει, τα παραπάνω δεν τα γράφω τελείως στα σοβαρά, αν θέλετε να διαβάσετε κάτι πραγματικά σοβαρό πάνω στο ζήτημα, μπορείτε να γράψετε αυτό το επικό rant το οποίο έλαβε χώρα κάποια στιγμή πέρυσι στο twitter.

Καλή σας συνέχεια.

ΕΚΤΑΚΤΟ!!! ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ EUROVISION!

Στον αέρα τινάζεται ο τελευταίος διαγωνισμός της Eurovision. Μια μεγάλη, πασίγνωστη εταιρία αποφάσισε πως παραβιάστηκαν τα δικαιώματά της κι αποφάσισε να ρίξει βόμβα στα θεμέλιά του

Read More »

Διαγωνισμός τραγουδιού Eurovision 2016 – Β’ ημιτελικός

Και μετά το (δίκαιο) αποκλεισμό της συμμετοχής της Ελλάδας στον πρώτο ημιτελικό, ας δούμε τι έχουμε να περιμένουμε από τα τραγούδια του δεύτερου ημιτελικού.

Ο μεγάλος αδικημένος

Ρουμανία

Δικαιωματικά, την πρώτη θέση σε αυτήν τη δημοσίευση παίρνει η συμμετοχή της Ρουμανίας και, τιμής ένεκεν, θα είναι η μόνη της οποίας θα παραθέσω το βίντεο.

Είναι η πιο καλτ, η πιο επική, η πιο άφοβη και ειλικρινής συμμετοχή της Eurovision για φέτος. Με στίχους που δεν ακούμε συχνά στο διαγωνισμό (π.χ. «Laughing at us as we fade/With blood on their hands/Enjoying the feast/The cross on the wall/The eyes of the beast») οι οποίοι μιλάνε για το επίκαιρο θέμα του δίκαιου αγώνα ενάντια στη Διαφθορά.

Αυτή τη θεΐλα λοιπόν οι υπεύθυνοι της Eurovision μας την έκοψαν, για τι νομίζετε; Επειδή η Ρουμάνικη Τηλεόραση έχει αφήσει απλήρωτο το λογαριασμό του στην EBU. Κι αντί απλώς να τους κόψουν πρόσβαση στο υλικό, τιμώρησαν τον καλλιτέχνη. Δεν δέχτηκαν καν να αφήσουν τον Ovidiu Anton να παίξει το τραγούδι του στον ημιτελικό, εκτός συναγωνισμού.

Κατώτεροι των περιστάσεων.

Τα βύσματα

Ηνωμένο Βασίλειο

Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ο αντίποδας της Ρωσίας στο διαγωνισμό. Η Ευρώπη 364 μέρες το χρόνο να καταναλώνει μανιωδώς την αγγλική μουσική. Την 365η, τη μέρα του τελικού της Eurovision, θα τη σνομπάρει αλύπητα. Είναι γνωστό ότι, το Ηνωμένο Βασίλειο, ακόμα κι αν αναστήσει τους Beatles και τους στείλει στη Eurovision, θα πατώσει. Διότι κάτι παρόμοιο προσπάθησαν τα τελευταία χρόνια θέλοντας να βελτιώσουν τη θέση τους. Έστειλαν τον Andrew Lloyd Weber, την Bonnie Tyler, τον Engelbert Humperdink, αλλά, φευ! Καταδικασμένοι εκεί, στις τελευταίες θέσεις, την ώρα που η Ρωσία, παίζοντας ιμιτασιόν της ιμιτασιόν της αγγλικής μουσικής, θα χτυπάει πρώτη δεκάδα.

Αφού προσπάθησαν λοιπόν, φαίνεται πως εκεί στο Νησί έπαψαν να χολοσκάνε και στέλνουν νικητές από ριάλιτιζ τύπου X-Voice, Pop factor και τα συναφή, να πουν ένα τραγουδάκι τα παιδιά και να φύγουν.

Γιου-κέι : νιλ πόιντς.

Γερμανία

Βρε σεις, είμαστε σίγουροι πως οι Γερμανοί δε στείλαν το ίδιο τραγούδι με πέρυσι; Ίδιος ρυθμός, ίδιο θέμα μοιάζει απλώς να άλλαξαν σειρά σε κάποιες νότες. Κατά τα άλλα; «This is the ghost of you haunting the ghost of me». Πλεονασμός παιδί μου, πλεονασμός.

Ιταλία

Στείλανε την καλή συμμετοχή πέρυσι και θα την είχανε κερδίσει αν δεν ήταν οι επιτροπές που αβαντάρισαν τη Σουηδία. Αυτό δε σημαίνει πως φέτος το έριξε στο σορολόπ. Μας έστειλε μια αξιοπρεπή συμμετοχή, ένα τυπικό ιταλικό τραγούδι ακριβώς όπως θα το περιμέναμε από μια τυπική ιταλίδα τραγουδίστρια. Έβαλαν και τίτλο που να παραπέμπει στα σόσιαλ μύδια και το πόσο μακριά είμαστε κι έχουμε, στο σύνολο, μια παρουσία πάνω από το μέσο όρο της διοργάνωσης.

Τα κακά

Ουκρανία

Αφού απουσίασε από τον περυσινό διαγωνισμό λόγω πολέμου, η Ουκρανία έστειλε φέτος – όλως τυχαίως – ένα τραγούδι για να καταγγείλει στον κόσμο τον βίαιο εκτοπισμό των Τατάρων της Κριμαίας από τους Ρώσους το 1944.

Το θέμα είναι, φυσικά, πολύ σοβαρό. Και κάθε λαός που εκτοπίζεται από την πατρίδα του, φυσικά κι έχει όλα τα δίκια με το μέρος του. Και να το καταγγείλουν και στη Eurovision, γιατί όχι, είμαστε άλλωστε από τους πρώτους διδάξαντες (ίσως κι οι πρώτοι) του καταγγελτικού τραγουδιού στο διαγωνισμό, με το «Παναγιά μου» της Μαρίζας Κωχ to 1976 μια συμμετοχή της Ελλάδας για την οποία είμαι υπερήφανος.

Το πρόβλημα το έχω καθαρά με το τραγούδι. Όχι ρε φίλε, το μοιρολόι της γιαγιάς σου για τον ξεριζωμό δεν τον κάνεις ποπ μπιτάκι, για να κάθεσαι να πίνεις το σκατς σου σε τσιλ άουτ μπαράκι ακούγοντας στίχους τύπου «έρχονται και σκοτώνουν τους πάντες» – και μάλιστα σε πολύ κακά αγγλικά. Συνολικά το κομμάτι φαίνεται να είναι η μεγαλύτερη δηθενιά του διαγωνισμού. Ένα τραγούδι που περισσότερο γράφτηκε για να τσαντίσει τους Ρώσους, παρά για να καταγγείλει πραγματικά και ουσιαστικά.

Λευκορωσία

Μοναδική περίπτωση τραγουδιού το οποίο, ενώ το ίδιο δεν είναι χάλια, χαντακώνεται από τον τραγουδιστή του. Πραγματικά, η ερμηνεία του Ivan είναι ερμηνεία για σεμινάριο: «πως να σκοτώσετε το τραγούδι που λέτε».

Όλο το πρόβλημα είναι αυτό το ακατανόητο κοντράστ στην ερμηνεία: ενώ το κουπλέ, το λέει γεμάτος κάλπικη αυτοπεποίθηση, σαν greek kamaki που την πέφτει σε τουρίστρια, στο ρεφρέν ξαφνικά γίνεται ανυπόφορα κλαψιάρης, λες και του λερώθηκε το φιρμάτο του το μπλουζάκι από τζατζίκι. Κι ενώ τραγουδά «help you fly» καταλαβαίνεις πως τραγουδά «help you cry». Μα την αλήθεια!

Τιμητική πλακέτα ευρωκαγκούρικης συμμετοχής.

Εκείνη-η-χώρα-στα-βόρεια-σύνορά-μας-που-ακόμα-δεν-έχουμε-συμφωνήσει-πως-να-τη-λέμε

Η Καλλιόπη (έτσι λέγεται η τραγουδίστρια) είχε δοκιμάσει την τύχη της στη Eurovision προ εικοσαετίας και κόπηκε σε έναν ημιτελικό που δεν παίχτηκε ποτέ από την τηλεόραση. Φέτος πάει να κοπεί και πάλι αλλά να τη δείξει η τηλεόραση σε ένα κομμάτι παρωχημένης αισθητικής μελό το οποίο αναδεικνύει το πόσο ταλαιπωρημένη είναι η φωνή της.

Τα λίγο κακά

Ελβετία

Όποιος βρει το λόγο για τον οποίο γράφτηκε αυτό το τραγούδι, ας ειδοποιήσει.

Βουλγαρία

«If love was a crime we would be criminals». Ευρηματικό δεν το λες. Κουλέρ λοκάρ στο ρεφρέν κι ίσως μας δείξει και λίγο μπούτι. Και τέλος.

Τα αδιάφορα

Η μεγάλη κατηγορία αυτού του ημιτελικού, όπου έχουμε το χαζοχαρούμενο της Σλοβενίας, το «δώσε κι άλλο ένταση μπάρμπα» της Λιθουανίας, το τετριμμένο «forever, together» κλπ της Ιρλανδίας, το «βάλε λίγο απ’όλα» της Σερβίας, το συμπαθητικούλι-το-καημένο της Πολωνίας, τους κλώνους των A-Ha που έστειλε Δανία.

Το μόνο που πήγε να ξεφύγει αλλά δεν τα κατάφερε τελικά, είναι η συμμετοχή της Λεττονίας με το ενδιαφέρον, αφαιρετικό μπιτ και την καλή φωνή του τραγουδιστή – αλλά τίποτε παραπάνω.

Τα χμ, εντάξει

(Όπως έχετε ήδη καταλάβει, αυτός ο ημιτελικός δεν έχει και τόσο καλά τραγούδια.)

Αλβανία

Η τραγουδίστρια της Αλβανίας λέγεται στο επώνυμο Ταρίφα, οπότε ετοιμαστείτε να ακούσετε κρυάδες γύρω από τη συμμετοχή της. Το τραγούδι της πάντως είναι μελωδικό και ακούγεται σχετικά ευχάριστα. Κατά τα άλλα, ο στίχος, «die for you, cry for you, dry for you, fry for you» και τα ομοιοκαταληκτούντα.

Γεωργία

Με τις συμμετοχές της Γεωργίας έχω μια θετική προκατάληψη. Φέτος στέλνουν το σχήμα με το εξόχως ειρωνικό όνομα Nika Kocharov & Young Georgian Lolitaz (σημ: έχει μόνο άντρες) και μουσική που θυμίζει Marylin Manson του φτωχού. Ευχάριστος θόρυβος, δίνει την ευκαιρία να ακουστεί και κάτι άλλο στη Eurovision και μέχρι εκεί.

Ισραήλ

Το σημείο που συνδέει τους διαγωνισμούς καλλιστείων και τη Γιουροβύζιον, είναι η Παγκόσμια Ειρήνη. Η αγαπημένη ευχή κάθε επίδοξης βασίλισσας της ομορφιάς κάθε χρονιά θα εκφραστεί από το λιγότερο ένα τραγούδι το οποίο θα λέει τι καλά που θα ήταν να ζούμε όλοι στη Γη μας αδερφωμένοι. Το τραγούδι του Ισραήλ ανήκει σε αυτήν την κατηγορία είναι καλούλι, ο σιτεμένος emo που το τραγουδά δείχνει καλούλης, και τη φωνή του επίσης τη λες καλούλα. Ας περάσει μωρέ.

Τα καλούτσικα

Αυστραλία

Οι Αυστραλοί είναι καινούργιοι στο διαγωνισμό κι έτσι πέρυσι που ήταν πρώτη τους συμμετοχή έστειλαν ένα κανονικό τραγούδι το οποίο ήταν καλό. Φέτος φαίνεται να έμαθαν κι έστειλαν ένα χειρότερο, πιο κοντά στο μέσο όρο της Eurovision αλλά και πάλι δεν το λες ακριβώς Γιουροβυζιονάτο. Έχει ένα ενδιαφέρον ο στίχος («Now my heart awakes to the sound of silence») ο οποίος συνδυάζεται με ταιριαστή μουσική. Εν ολίγοις, καλό κομμάτι, αλλά δεν έπεσα και κάτω.

Βέλγιο

Η δεκαετία του 1980 επιστρέφει για να μας σώσει. Κι επιστρέφει με τα όλα της, ρυθμούς, ενορχηστρώσεις, ελπίζω το σετ να συμπληρωθεί κι από την εμφάνιση. Μέσα στη σούπα των ηλεκτρονικών συμμετοχών, αυτό το κομμάτι το οποίο πριν από τριάντα χρόνια ίσως να είχε περάσει απαρατήρητο, σήμερα είναι μια όαση.

Νορβηγία

Όλο το εύρημα είναι η αλλαγή ρυθμού στο ρεφρέν η οποία για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να περιγράψω, ταιριάζει με τον τίτλο του τραγουδιού («Icebreaker»).

Και με αυτά κλείνω το θέμα της Eurovision 2016. Δε με βλέπω να γράφω κάτι έξτρα για τον τελικό. Να δούμε τελικά κι αν η EBU θα αφήσει τη Ρωσία να το πάρει ή αν θα προτιμήσει να το δώσει στην παλιά γνώριμη Γαλλία.

Και του χρόνου.

Διαγωνισμός τραγουδιού Eurovision 2016 – A’ ημιτελικός

Γενικά

Ο Μάιος μας έφτασε, ομοίως και ο διαγωνισμός της Eurovision.

Το επίπεδο είναι πεσμένο σε σχέση με πέρυσι, που είχαμε μερικά τραγούδια της προκοπής. Φέτος έχουμε απλώς κάποια τραγούδια που είναι λίγο καλύτερα από τα άλλα.

Στα θετικά, έχουμε περισσότερα τραγούδια που μοιάζουν με ροκ, αλλά και μερικά που επιστρέφουν στον ήχο των δεκαετιών του ’70 και του ’80. Στα αρνητικά, έχει υποχωρήσει το έθνικ στοιχείο· αν εξαιρέσουμε τις συμμετοχές της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και της Ελλάδας, το πολύ να υπάρχει ως διακοσμητικό στοιχείο στο περιθώριο της μουσικής. Συνολικά, έχουμε μια επικράτηση της ηλεκτρονικής μουσικής τόσο ολοκληρωτική που δεν τη λες καλή για το διαγωνισμό.

Ας δούμε όμως τις συμμετοχές του πρώτου ημιτελικού:

Τα βύσματα

(Χώρες που δε διαγωνίζονται, πάνε κατευθείαν τελικό)

Σουηδία

Αρχίζει να δημιουργείται ένα είδος παράδοσης στους τελευταίους διαγωνισμούς, όπου η διοργανώτρια χώρα στέλνει ένα τραγούδι αρκετά κακό ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να ξανακερδίσει το διαγωνισμό. Η Σουηδία στηρίζει αυτήν την παράδοση με ένα υποτονικό τραγούδι που δείχνει να μην έχει δουλευτεί και ιδιαίτερα – ο τραγουδοποιός φαίνεται σε κάποια σημεία βαρέθηκε ακόμα και να γράψει τη μελωδία.

Προειδοποίηση τρομακτικού στίχου: If I were sorry, I’d give you all the glory.

Γαλλία

Ένα από τα φαβορί του φετινού διαγωνισμού, περιέχει όλα όσα θα περίμενε κανείς από ένα βιομηχανοποιημένο σουξέ. Γρήγορη, χαρούμενη μουσική χωρίς τίποτε το αξιομνημόνευτο. Στους στίχους όμως, εκεί που τα κάνει πραγματικά θάλασσα. Καθώς φαίνεται, το κριτήριο του στιχουργού ήταν η αρχή «αν ριμάρει, είναι καλό». Τυχαίο παράδειγμα: «Αναζήτησα ένα νόημα, ένα σημείο προσανατολισμού, μοιρασμένο σε δύο ημισφαίρια σαν ένα λάθος του σύμπαντος».

Βγάλε άκρη.

Ισπανία

Του κόσμου τα ύστερα! Η Ισπανία, συμμετέχει με αγγλόφωνη συμμετοχή! Έπεσε και το τελευταίο οχυρό αντίστασης στην αγγλοφωνία της Eurovision, η τελευταία μας ελπίδα, αφού η Γαλλία ενέδωσε καιρό τώρα.

Το τραγούδι τώρα, ίσως να μπορούσα να το συμπαθήσω αν δεν ήταν αυτό το ρεφρέν. Αυτό το «ΣΕΓΙΕΓΙΕΓΙΕ!!!» είναι τόσο απότομο και επαναλαμβάνεται τσιρίζεται τόσες πολλές φορές,  που, στο τέλος του κομματιού, το νοιώθω σαν ηλεκτρικό ρεύμα που μου διαπερνά τη σπονδυλική στήλη.

Καθόλου ευχάριστο.

(Καλά, εντάξει, έχει ξαναστείλει αγγλόφωνο. Ωχού!)

Το Διαγωνιζόμενο βύσμα

Ρωσία

Εντάξει, έχει καταντήσει γελοίο. Η Ρωσία, ακόμα κι αν έστελνε τη Florence Jenkins, θα ήταν στην πρώτη δεκάδα. Το ξέρουμε, δέκατος έχει τερματίσει ο Πήτερ Νάλιτς – ο οποίος εδώ που τα λέμε αδικήθηκε, απλώς δεν τον αντιληφθήκαμε. Και είναι κρίμα. Οι Ρώσοι έχουν πραγματικά τεράστιους μουσικούς – που δε βλέπουμε ποτέ στη Eurovision.

Η φετινή συμμετοχή της ηγεμονεύουσας του ανατολικού μπλοκ είναι από τα φαβορί για να το πάρει. Αδυνατώ να βρω τους λόγους. Εν τω μεταξύ η σκηνική παρουσία είναι, εχμ, έντονα επηρεασμένη από αυτήν της Σουηδίας πέρυσι. Δεν νομίζω πως προσφέρει κάτι στο διαγωνισμό, αλλά, μην κοροϊδευόμαστε, αποκλείεται να μην περάσει.

Κακές

Ελλάδα

Μετά από μια εντυπωσιακή εισαγωγή, προσγειώνεσαι απότομα στην τραγική πραγματικότητα της ρίμας «δεκαέξι/αντέξει». Τα πάντα έχουν πάει στραβά για ένα κομμάτι που θέλησε να πλασαριστεί για κουλτούρα, είναι όμως γραμμένο πάνω στη σύγχρονη συνταγή του στιγμιαίου λαϊκοπόπ χιτ: μια κοπελιά να τραγουδάει το ρεφρέν κι ένας μαντράχαλος να ραπάρει. Το βίντεο κλιπ είναι εμπνευσμένο από arcade game. Και οι στίχοι, εεεε… θίγουν τα προβλήματα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς περιγράφοντας μετανάστες που πίνουν βότκα και τσιμπάνε μεζεδάκια στο αεροδρόμιο;;; Στη σκηνή, το συγκρότημα εμφανίζεται με λευκά κοστούμια, στο γνώριμο αρχαιοελληνικό τουριστίκ. Αλλά τη χαριστική βολή, τη δίνει η απόδοση των στίχων σε παντομίμα.

Ετυμηγορία: καλύτερα να μην περάσει. Καλύτερα μια αποτυχία στον ημιτελικό παρά ένας Euroκαταpondισμός στον τελικό.

Κακές, αλλά cult

Βοσνία-Ερζεγοβίνη

Όχι, πρέπει να δείτε το βίντεο κλιπ: η απόλυτη τουρκομπαρόκ συμμετοχή. Τα πλάνα με ευρυγώνιο στο Σεράι του Πασά σε μπάζουν σε κλίμα τούρκικης σαπουνόπερας. Το στήσιμο των δύο τραγουδιστών, σαν άνοιγμα προγράμματος από τις δύο φίρμες σε μπουζουκλερί. Το βιολοντσέλο πασχίζει να δώσει μια υποψία πως προσπαθούμε να κάνουμε κάτι σοβαρό μέχρι που μπαίνει ο ράπερ και τα κάνει όλα ίσωμα.

Προσέξτε ειδικά το μούσι του τραγουδιστή, μοιάζει σαν να το έχει κολλήσει κάποιος στο πρόσωπό του με UHU. Αυτό θα πει κακό styling.

Ετυμηγορία: Εντάξει, είναι καλτ, αλλά δε χρειάζεται να περάσει κιόλας.

Πέρασαν και δεν ακούμπησαν

Τα τραγούδια αυτής της κατηγορίας ίσως να είναι χειρότερα από τα κακά. Διότι από τα κακά τραγούδια, έχεις κάτι να θυμάσαι. Από αυτά, δε θυμάσαι τίποτα. Ακόμα κι αν τα ακούσεις ξανά και ξανά. Τέτοιες είναι ας πούμε οι συμμετοχές της Ουγγαρίας, της Μάλτας και της Μολδαβίας. Το τραγούδι της Εσθονίας ίσως αδικεί τον νεαρό που το λέει ο οποίος φαίνεται (απροσδόκητα) να έχει ταλέντο.

Η Ολλανδία στέλνει ένα τραγούδι βαρετό ακόμα και για τα στάνταρ του Galaxy FM: γραμμένο πάνω στην πιο τετριμμένη διαδοχή συγχορδιών που υπάρχει, μοιάζει καμιά δεκαπενταριά κομμάτια. Προειδοποίηση τρομακτικού στίχου: Guess I’m running scared, guess I’m running on empty (τι θέλει να πει; πως τρέχει από φόβο επειδή του τελειώνει η βενζίνη; για οικονομία στα καύσιμα; )

Η δε συμμετοχή της Ισλανδίας, χωρίς ειρμό. Το ρεφρέν θα μπορούσε να είναι κλεμμένο από τις κερκίδες ποδοσφαιρικής ομάδας στη Βραζιλία.

Ετυμηγορία: Δε θα μας λείψει κανένα από αυτά.

Δε βαριέσαι, ας περάσουν

(Κανονικά δεν αξίζουν να περάσουν, αλλά ας όψεται το ότι πρέπει να περάσουν 10 στον τελικό.)

Αρμενία

Μια σταθερή αξία της Γιουροβύζιον είναι το βυζί. Η τραγουδίστρια της Αρμενίας αποφασίζει να μας δείξει μπούτι. Μπορεί και να περάσει. Όσο για το τραγούδι, και καλά αισθησιακή εισαγωγή, ανυπόφορος ήχος κινητήρα που γκαζώνει στη μέση, χμχμ-καλούτσικο ρεφρέν, αυτά.

Μαυροβούνιο

Και πέφτουμε πάνω στην πρώτη συμμετοχή η οποία ροκοφέρνει, όχι πως αρκεί αυτό. Ένα μέτριο τραγούδι, χωρίς ξεκάθαρη δομή, έντονα επηρεασμένο από Kasabian.

Δεν’ν’κακά

Φινλανδία

Κεφάτο τραγούδι, με πετυχημένες πινελιές από δεκαετία του 1980. Η έκφραση «sing it away» μπορεί να μην υπάρχει στα αγγλικά, είναι όμως σωστά αγγλικά. Το κοινό, είμαι σίγουρος, θα παραβλέψει αυτό το τραγούδι μόνο και μόνο επειδή η Sandhja δεν είναι η γιουροβυζιονάτη κούκλα των στερεοτύπων. Ωστόσο το βίντεο κλιπ δεν παύει να δείχνει μια ταλαντούχα performer που μπορεί να κατέβει στο κοινό. Παίρνω το ρίσκο, ποντάρω πάνω της και ελπίζω να καταφέρει να το δείξει και την ώρα της παράστασης.

Τσεχία

Όμορφο, μελωδικό ρεφρέν, όμορφα τραγουδισμένο από μια καλή φωνή και αυτό αρκεί. Ας ήταν μόνο λίιιγο καλύτερο στο κουπλέ και θα ήταν πραγματικά καλό.

Αυτά είναι καλά

(ΟΚ, για τα γιουροβυζιονικά στάνταρ)

Κύπρος

Φέτος, το 12άρι μας πάει στην Κύπρο δικαιολογημένα. Το κομμάτι είναι όσο ροκ μπορεί να αντέξει η Eurovision, είναι δομημένο και στρωτό, η μπάντα δεμένη τι άλλο θέλουμε; Καλά, εντάξει, είναι έντονα επηρεασμένο από το Somebody told me των Killers, αλλά μην τα θέλουμε όλα δικά μας, έτσι;

Κροατία

Ένα από τα λίγα κομμάτια που ξεφεύγει από το στυλ των υπόλοιπων. Απροσδόκητα, η Κροατία στέλνει ένα κομμάτι σε ήχο που κελτοφέρνει. Σαν Λορένα ΜακΚένιτ στο κροατικό της. Ο στίχος έχει πιάσει καλό θέμα, το Φάρο που σε στέλνει σε σταθερό σημείο, είναι τραγούδι για την πρώτη πεντάδα.

Άγιος Μαρίνος

Τα σέβεντις επιστρέφουν! Φαίνεται πως ο El Pasador είχε περιπέτεια με μια από τις αδερφές Baccara και καρπός του πάθους τους ήταν ο Serhat ο οποίος μας λέει αυτό το τραγούδι που μας πάει πίσω στις πιο απολαυστικά ένοχες απολαύσεις (ο πλεονασμός σκόπιμος) του τέλους της δεκαετίας του ’70. Και μάλιστα, μας προσφέρει μια επιστροφή κομπλέ: το κοστούμι του Serhat, η κίνησή του και, φυσικά, τα μπαλέτα. Στα τρία καλύτερα φετεινά.

Αζερμπαϊτζάν

Το κομμάτι δε σε προετοιμάζει για τη μελωδική έκρηξη του ρεφρέν που την υποστηρίζει άψογα η φωνή της Samra. Από τα λίγα κομμάτια που έχουν παραπάνω από τρεις συγχορδίες, με άρτια παραγωγή, κι αυτό κανονικά θα έπρεπε να είναι στην τριάδα.

Αυστρία

Ομολογώ! Έπεσα στην παγίδα. Πως θα μπορούσα να αντισταθώ όταν βλέπω ένα δροσερό κορίτσι από τις Άλπεις (τι θα πει Αυστρία δεν είναι μόνο οι Άλπεις; ) ευωδιαστό (τι στην ευχή, τόσα λουλούδια έχουν ρίξει στο φόντο) με μπούστο (καλά, είναι τρικ της κάμερας και το δείχνει δυο νούμερα μεγαλύτερο) να σε προσκαλεί στα γαλλικά (πάσχω από σύνδρομο Gomez Addams, έχω αδυναμία στη γλώσσα) να φύγετε οι δυο σας για μια μακρινή χώρα να βρείτε τον παράδεισο;

Όχι, εντάξει, το τραγούδι, αν αφαιρέσεις τις ηλίθιες γιουροβυζιονικές ενορχηστρώσεις είναι καλό. Κανονικά είναι κι αυτό για πρώτη τριάδα – που σιγά μη συμβεί.

(Ναι, ΟΚ, τα γαλλικά του είναι επιπέδου προκαταρκτικής κι έχουν και λάθη, μπορούμε παρακαλώ να το παραβλέψουμε;)


Ραντεβού για τα τραγούδια του δεύτερου ημιτελικού

Ιντερνετική Τζολίτιδα: πιο προβλέψιμος, πεθαίνεις.

Παρατηρώ πως τα σχόλια για την επίσκεψη της Τζολί είναι απελπιστικά προβλέψιμα.

Ας πούμε:

  • Συριζαίος: επιτυχία του Τσίπρα η επίσκεψη της Τζολί.
  • Νεοδημοκράτης: σαν λιγούρης την υποδέχτηκε τη γυναίκα ο Τσίπρας…
  • Πασόκος: Ο ΓΑΠ θα την είχε υποδεχτεί καλύτερα.
  • Παλαιοημερολογίτης πασόκος: Ναι, αλλά ο Αντρέας θα της τον είχε σφυρίξει κιόλας.
  • Ποταμίσιος: γιατί δε φορά γραβάτα;
  • Ένωση Κεντρώων: Ο Τσίπρας δεν υποδέχτηκε την Τζολί σαν σωστός πρωθυπουργός. Πρέπει να γίνει οικουμενική κυβέρνηση.
  • ΚΚΕ: Η επίσκεψη της Αντζελίνας Τζολί είναι ένα ακόμα τέχνασμα αποπροσανατολισμού της εργατικής τάξης προκειμένου να αποτραπεί η συγκρότηση ενός πλατιού λαϊκού κινήματος.
  • Συριζαίος-αυριανιστής: Της έπεσε το σαγόνι της Αντζελίνας!!! Τον παρακάλαγε τον Τσίπρα για ραντεβού μετά το Μαξίμου!!!
  • Χρυσά αυγά: ΟΥΓΚ! ΤΖΟΛΙ! ΟΡΚ! ΓΚΑ!
  • Συνωμοσιολόγοι: Ο Σόρος πλήρωσε την πλαστική για τα βυζγιά της Τζολί γιατί την έχει γκόμενα!
  • Ελεύθερη Ώρα: Άγνωστη προφητεία του Παϊσίου: Ρωσοτουρκικός πόλεμος μετά την επίσκεψη Τζολί.

Περιμένουμε ακόμα την ΟΑΚΚΕ να αποκαλύψει τον ρωσικό σοσιαλιμπεριαλισμό πίσω από την επίσκεψη.

 

Σουν Τζου και μάνατζεμεντ (sic)

Ο Σουν Τζου ήταν Κινέζος στρατηγός. Μας έχει αφήσει την «Τέχνη του Πολέμου», ίσως  το σπουδαιότερο εγχειρίδιο πολέμου όλων των εποχών.

Το βιβλίο, κατά το θρύλο, τράβηξε την προσοχή του  βασιλιά Xο Λου. Τον εντυπωσίασε τόσο που τον όρισε αρχιστράτηγό του. Επειδή όμως κάτι τον έτρωγε το βασιλιά, θεώρησε καλό να ρωτήσει το Σουν Τζου:

-Και μπορείτε να εφαρμόσετε τις θεωρίες σας στον καθένα;
-Ναι, αποκρίθηκε ο Σουν Τζου.
-Ακόμα και σε γυναίκες; ρώτησε ο βασιλιάς που τον είχε φάει η περιέργεια.
-Βεβαίως, είπε χωρίς να διστάσει ο Σουν Τζου.

Τότε, ο βασιλιάς Χο Λου, ανέθεσε στον Σουν Τζου να εκπαιδεύσει 180 παλλακίδες του.

Read More »